Blog

Elektromobilność a niskoemisyjność gospodarki

2020-02-17

Włączam się w dyskurs na temat elektromobilności, bo wydaje mi się, że przeciętni obywatele nie do końca rozumieją jak się ma elektromobilność do niskoemisyjności gospodarki. Pracujemy w Parku Naukowo-Technologicznym, co zobowiązuje nas do racjonalizmu i szanowania ocen naukowców. A 95% uczonych na świecie uważa, że niestety to człowiek głównie odpowiada za ocieplenie klimatu. Nikt nie podnosi kwestii czy klimat się ociepla (bo to łatwo zauważyć i zmierzyć), ale ciągle są tacy, którym pasuje forsowanie tezy, że nauka się myli i człowiek nie wpływa na to co dookoła nas obserwujemy.

Swoją drogą to w naszej firmie tylko pewnie ja pamiętam „prawdziwe” zimy (dla przypomnienia – zima to taki okres roku, w którym średniodobowa temperatura spada poniżej 0°C). Wyobraźcie sobie główne ulice Poznania, gdzie jezdnie od chodników oddzielały zwały śniegu na wysokość 80, 100 cm (czyli koło metra), zbudowane z brudnego śniegu zebranego ze wspomnianych jezdni i chodników. I tutaj dobrze pasuje świetne hasło – „komu to przeszkadzało?”. Owszem, przeszkadzało i dlatego dziesiątki ciężarówek firmy „Star” wywoziły te hałdy na wysypisko pod miastem. Mam co opowiadać moim wnukom chociaż nie wiem czy mi uwierzą. Ale wróćmy do sprawy…

Proszę zwrócić uwagę na fakt, że zastąpienie dla przykładu silników spalinowych (tych na ropę, gaz, czy benzynę) przez silniki elektryczne nie zmieni sytuacji, jeżeli prąd potrzebny do zasilania tych ostatnich (poprzez akumulatory) będzie wytwarzany z węgla, gazu czy ropy! Nawet jeżeli nasz elektryczny samochód nie będzie emitował żadnego CO₂ to odpowiednie ilości tego gazu wyemituje elektrownia, która w takiej sytuacji musi zwiększyć swoją produkcję.

Czyli samochody elektryczne to jest rozwiązanie, aby zredukować emisję CO₂ na naszych ulicach i autostradach, ale gdzieś tam (współczujemy tym zlokalizowanym przy wielkich elektrowniach) ta emisja musi się dokonać. Wracając do samochodów to obecnie na świecie jeździ 1,2 mld samochodów, w tym 7 mln samochodów elektrycznych (dla leniwych, to zaledwie  0,6% ich „populacji”), a co roku produkuje się 90-95 mln nowych samochodów (w najbliższych latach w kilkuprocentowym udziałem tych elektrycznych). W tym kontekście wszelkie deklaracje polityków w kraju i zagranicy, że za 10 – 15 – 20 lat nie będziemy już jeździć samochodami na benzynę czy gaz można między bajki włożyć…

A żeby dopełnić jeszcze ten obrazek to wystarczy poprosić  fachowców o analizę emisyjności niezbędnej produkcji milionów akumulatorów, a potem ich utylizacji! Tak więc elektromobilność rozumiana jako przestawienie transportu na prąd elektryczny nie rozwiąże problemu emisyjności gazów cieplarnianych, o ile nie sięgniemy pełną garścią do odnawialnych źródeł energii lub energetyki atomowej. A póki co, zapowiadanych farm wiatrowych nad Bałtykiem brak, a panele fotowoltaiczne nie zasłaniają polskich nieużytków. A w polskiej elektrowni jądrowej wieloosobowy Zarząd inkasuje po kilkadziesiąt tysięcy miesięcznie na osobę, a elektrowni jak nie ma, tak nie ma. Nawet nie zdecydowano o miejscu lokalizacji. Ale może jest to tylko objaw racjonalnego zachowania się ludzi biznesu i polityki…

 

fot. Freepik.com

prof. Jacek Guliński

Prezes Zarządu Fundacji UAM, Dyrektor PPNT

Chemik, wykładowca akademicki. Specjalizuje się w chemii krzemoorganicznej oraz zagadnieniach związanych z transferem innowacji i technologii, polityką innowacyjną, relacjami nauki z gospodarką oraz komercjalizacją wyników prac badawczych. Autor i współautor wielu monografii, publikacji naukowych oraz zgłoszeń patentowych.

Profesor Wydziału Chemii na Uniwersytecie im. Adama Mickiewicza w Poznaniu. Profesor UAM dr hab. Jacek Guliński w latach 1995-2008 pełnił funkcję z-cy Dyrektora Poznańskiego Parku Naukowo-Technologicznego Fundacji UAM. W latach 1999-2005 pełnił funkcję Prezesa  Zarządu Stowarzyszenia Organizatorów Ośrodków Innowacji i Przedsiębiorczości w Polsce, a w latach 2004-2008 Kierownika Uczelnianego Centrum Innowacji i Transferu Technologii UAM. Od września 2008 do stycznia 2012 roku pełnił funkcję prorektora ds. programów europejskich i współpracy z gospodarką w Uniwersytecie im. Adama Mickiewicza w Poznaniu. W latach 2012-2014 jako podsekretarz stanu w Ministerstwie Nauki i Szkolnictwa Wyższego odpowiedzialny był m.in. za politykę rozwoju i innowacyjności, a także sprawy związane ze współpracą nauki z gospodarką oraz programowaniem funduszy europejskich w perspektywie 2014- 2020. Od stycznia 2015 pełni funkcję Prezesa Zarządu Fundacji Uniwersytetu im. Adama Mickiewicza w Poznaniu oraz Dyrektora Poznańskiego Parku Naukowo-Technologicznego Fundacji UAM. Odznaczony Złotym Krzyżem Zasługi.